Personal Update

Hallo allemaal!
Dit is even geleden dat jullie hier iets konden lezen. Helaas! Maar vandaag een extra lange update over mij en over hoe het met mij gaat. En hoe de afgelopen 13 weken verlopen zijn.

Het laatste waar ik mee bezig was voor mijn blog was mijn nagels wit lakken voor een basis voor een paas nail art. Maja helaas heeft het niet zo ver mogen komen. Wat er allemaal gebeurt is? Een hoop! Ook heb ik wat leuke dingen gedaan maar niet zo veel als dat ik het ziekenhuis heb gezien. Ik hoop dat het verhaal een beetje duidelijk is want soms ben ik nog niet helemaal duidelijk en samenhangend in mijn gesprekken 😉 

Vrijdag 25 Maart:
Goede vrijdag ook wel genoemd… Nou zo goed was deze vrijdag niet voor mij. Overdag had ik al wat buikpijn maar niet echt dat je denkt van wow. Ik was nog met Wouter mee geweest om dingen af te geven op Paaspop. Super leuke middag.
’s Avonds hadden we heerlijk gegeten en Wouter had een lekker wijntje voor me ingeschonken. Tot de buikpijn zo hevig werd dat ik maar even de spoedpost van de huisarts ging bellen. Werd meteen verzocht om naar het ziekenhuis te komen. Na wat onderzoeken van de dienstdoende huisarts dachten ze aan galstenen. Ik kreeg wat heftige shotjes pijnstilling maar niets hielp buiten dat ik nog net geen roze olifantjes zag vliegen. Zo’n 5 uur later werd ik dan ook maar opgenomen in het ziekenhuis.

Zaterdag 26 Maart:
Ik moest de hele dag nuchter blijven voor de mogelijke onderzoeken en een eventuele operatie als ze galstenen konden vinden. Eerst een echo waarop helemaal niets te zien was. Toen ik rond 12.00 uur bezoek kreeg van een vriendin kreeg ik ook de melding dat ik naar huis mocht. Ene kant jeuj, andere kant… En nou?

Een paar dagen gingen voorbij. Flinke pijnstilling en veel slapen op de bank. Wouter was thuis gebleven zodat ie voor me kon zorgen. Tot het op woensdagavond 30 maart weer zo enorm slecht ging dat ik maar weer heb gebeld en weer naar de EHBO ben gegaan. Toen hebben ze weer een echo gemaakt de pijnstillers wat verhoogd en me maar weer naar huis gestuurd. Want ik moest wachten op een MRI scan. Vervolgens kreeg ik eerst nog een CT scan om een paar dagen later een MRI scan te krijgen. Beetje dubbel maar goed alles om er achter te komen waar de verschrikkelijke buikpijn vandaan komt.

Om alles nog verder compleet te maken ging de MRI op 11 April compleet verkeerd. Of nou ja alles ging goed tot ze contrastvloeistof gingen inspuiten. Mijn ader was gesprongen dus moest ik met spoed naar de plastische chirurg die me daar ging verbinden met compressen in de hoop niets te hoeven doen. Na 2 uur plat liggen met een arm waar je niets mee kan is echt een hel op aarde. De dagen erna heeft mijn arm nog enorm veel pijn gedaan. Gelukkig gaat dat nu wel weer beter.

2,5 week (dus op 17 en 18 April) na bovenstaande hadden we een weekend Newcastle geboekt. Ik keek er enorm naar uit. Gewoon even lekker relaxt op de boot en even weg om de batterij op de laden. Want zoveel ziekenhuisbezoeken en ellende gaan niet in de koude kleren zitten. De heen weg was heerlijk en de dag in Newcastle ook. Genoten van prachtig weer en heerlijk kunnen shoppen. Tot de terugweg naar de boot. Het ging compleet mis… In de bus ben ik praktisch omgevallen en heb ik liggen slapen. Gelukkig maar want toen we weer op de boot waren en nog niet heel lang in onze hut kon ik werkelijk niets meer. Alles wat ik at of dronk kwam eruit. Mijn gezicht was 1 en al ellende om te zien en ik kon alleen maar douchen en slapen. Niet heel erg gezellig maar mijn lijf was compleet uitgeput en leeg. Gelukkig was Wouter niet alleen en waren mijn moeder en stiefvader er ook bij. Zo had ie toch wat gezelligs. Al is het natuurlijk alles behalve fijn om je partner zo te zien.

Dinsdag 19 April:
Bij terugkomst zijn we meteen naar het ziekenhuis gegaan. Omdat dit echt niet goed kon zijn werd ik weer opgenomen. Dit keer voor 3 dagen. Heb dit keer ook diverse onderzoeken gehad. Van weer een echo tot een maagonderzoek. Maar geen enkele dingen konden wijzen naar de pijn die ik had. Wat ze uiteindelijk wel hebben gevonden is enkele cystes in mijn maag en op mijn lever. Beide niets ernstigs en geen pijn oorzakers. Dus mocht ik na 3 dagen weer naar huis om de rest poliklinisch af te wachten. En dan te bedenken dat we alweer 4 weken verder waren dan goede vrijdag. En Wouter gewoon tussen zijn werk door met mij mee moest naar alle ziekenhuis bezoeken.
De bezoeken aan de artsen en vooral ook de weken verstreken. Ik heb wat uren gewacht in het ziekenhuis de afgelopen weken. En tijdens mijn laatste bezoek wou de MaagDarmLever arts nog wat dingen in mijn vrouwelijke organen onderzoeken. Afgelopen week was het dan zo ver voor de gynaecologische onderzoeken. Nou hiephiephoera voor iemand met een (nogal) grote kinderwens is er niets prettigers om te horen dat het daar gewoon tip top in orde is voor zover ze kunnen zien. En dus ook daar de pijn niet vandaan komt. Stiekem ben ik daar wel gewoon enorm blij mee.

Bij gebrek aan een auto en tijdens werktijd de rolstoel maar meenemen op de vrachtwagen… 

Maar wat nu? Nu zijn we 13 weken verder en weten we nog niet waar de buikpijn vandaan komt. Hij is nog geen moment weggeweest. Wel begin ik er aan te wennen wat echt in mij zit. Door de andere lichamelijke klachten weet ik wat pijn is en kan ik dit als het ware uit zetten. Maar dat ik er wel enorm klaar mee ben moge duidelijk zijn.

Toch doe ik wanneer ik kan genieten van een dagje weg. Naar vrienden, de Efteling of wat dan ook. Want anders was het er niet gezelliger op geweest. En natuurlijk niet te vergeten… Heb ik enorm genoten van mijn 30ste verjaardag. Ik zag er tegenop maar het was echt een geweldig geslaagd feestje. Ik heb binnenkort nog wel wat leuks om hier weg te geven.Ik wil langzaam proberen om af en toe, al is het 1x per week, een artikel online te zetten. Ik ben nog niet de oude en dus wil niet te veel vragen van mezelf maar het niets doen begint ondertussen echt enorm saai te worden. Ik hoop dan ook dat jullie me toch blijven volgen ondanks de enorm lange stilte. Helaas niet zonder reden en kon ik gewoon niet iets betekenen voor mijn blog en mijn trouwe volgertjes. 
Wendy Liefs

You might also like:

  • Nu de winter weer voor de deur staat word het tijd voor handcrèmes om de droge handen in te smeren. Vorig jaar kreeg ik er al 1 kado van Angelique maar tijdens onze vakantie afgelopen Oktober nam ik er zelf ook nog 1 mee. De handbalms van EOS.
  • Het word wel weer eens tijd voor een blogje vinden jullie ook niet. En laat ik nou lekker knallend binnen willen komen bij jullie...! Speciaal daarom deze heerlijke Models Own lak.
  • Terwijl we dit schrijven is het bij ons zaterdag avond en bij jullie al zondag ochtend. Hier zijn we ondertussen druk bezig om onze koffers te pakken om morgenavond (zondagavond dus) weer terug naar Nederland te vliegen. Maar toch wouden we nog even een prachtige dag of eigenlijk 2 met jullie delen.

Leave a comment to Personal Update

  1. Weet dat het allemaal erg zwaar is voor je, alle begrip dus, je weet het als ik wat kan doen dat je altijd mag aan kloppen, ik vind je een kanjer en hoop oprecht dat je snel weer wat meer kan. Knuffel voor jou!

  2. Wat een heftig verhaal zeg..Hoe gaat het nu met je?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge